Duitse bluf bij sc Heerenveen; het neusje van Van Basten

Opmerkelijk verhaal, dat van Mark Uth van 1.FC Köln. Schijnt een talent te zijn. Vindt hijzelf. Vindt ook sc Heerenveen. En dus halen ze deze jonge aanvaller, die bij de Duitse club dit seizoen voor het eerst tot de A-selectie behoorde. Maar doorbreken, dat kon-ie niet.

Dat de Friezen hem nu binnenhalen, leverde deze week veel verhalen op in de regionale en landelijke media. Ook mijn gewaardeerde Friesch Dagblad-collega Bert K. schreef erover.
En wat las ik? Mark Uth, over Bas Dost: ,,Die 32 goals van hem zijn veel. Maar waarom zou ik er niet meer kunnen maken?”

Zie daar. Duitse bluf in Friese dienst. Mooi hoor.
En ga er maar vanuit dat hij een goede spits is.

Daar heeft Marco van Basten vast wel een neusje voor.

Advertenties

Play-offs: 5 redenen waarom Jupiler League clubs kans hebben op promotie

Vanavond zullen met de Jupiler League clubs ook de nummers 16 (VVV-Venlo) en 17 (De Graafschap) zich gaan mengen in de play-offs voor twee plaatsen in de eredivisie. En dus wordt het interessant. Op de werkvloer bij ons werd al druk gefilosofeerd over de kansen van bijvoorbeeld Cambuur. De meningen waren tegenstrijdig, maar een ding komt steeds terug: de ervaringen van een paar jaar geleden tegen Roda JC. Waarom zouden Jupiler League-clubs geen kans hebben? Vijf redenen.

1. De uitgangspositie: Jupiler League clubs hebben niets te verliezen. Promotie? Mooi. Geen promotie? Ach, jammer maar helaas. Voor de eredivisionisten staat er zowel prestigematig als sportief en financieel véél meer op het spel. Degradatie is een drama voor veel clubs.

2. Het verwachtingspatroon: Jupiler League clubs hebben vaak al een geslaagd seizoen als ze de play-offs überhaupt halen, een uitzondering daargelaten. Maar promotie is voor velen geen must. Handhaving is dat voor eredivisieclubs juist wel. En dat verwachten de supporters van eredivisieclubs ook. Want eredivisie, dat smaakt naar meer. En dus is de verwachting van veel fans dat er gewonnen wordt van Jupiler League clubs.

3. Sfeer: Natuurlijk, spelers van VVV en De Graafschap kennen in veel gevallen de sfeer bij Jupiler League clubs wel uit het recente verleden. En ze zijn andere hectische taferelen gewend, grote stadions ook van Ajax, PSV of Feyenoord. Maar die kleine, sfeervolle, volgepakte en daardoor heksenketel-achtige arenaatjes van Cambuur, Sparta of misschien ook wel Willem II; het kan intimiderend zijn. Niet mee eens?? Vraag de spelers van Roda JC nog maar eens even naar hun ervaringen in 2009.

4. De recente resultaten: Inderdaad, maar weinig Jupiler League clubs hebben het geflikt de laatste jaren: eredivisionisten uitschakelen in de jacht op promotie. Excelsior dat Sparta wieberde, is een van de voorbeelden. Maar veelzeggend is op zijn minst de enorme moeite die de ploegen uit de hoogste divisie hadden met hun collega’s van een niveau lager.
– Roda JC had in 2009 strafschoppen nodig om Cambuur de baas te blijven
– Willem II had in 2010 de grootste moeite om Go Ahead Eagles te verslaan
– VVV-Venlo kon maar ternauwernood FC Zwolle het hoofd bieden in het afgelopen seizoen.

5. De uitdoelpunten-regel: Jupiler League clubs spelen eerst thuis tegen een eredivisionist. Dat zou een voordeel voor die laatste moeten zijn. Mijn mening: het is eerder andersom, zeker voor clubs met een vol stadion in play-offs (zoals Cambuur, Sparta of Go Ahead Eagles in recente jaren). Gedragen door de sfeer en een eredivisieploeg die eerst een en ander wil aftasten, hebben de thuisspelende Jupiler League clubs een kans om de opponent op nul doelpunten te houden. Vervolgens ligt in de return alle druk nog meer bij de dan thuisspelende eredivisionist. Die moet zich handhaven (zie punt 1 en 2) en zal dus moeten scoren. Daardoor ontstaat ruimte voor de bezoekers uit de Jupiler League. Weten die dat om te zetten in een doelpunt, dan is daar het gewenste (want dubbel tellende) uitdoelpunt.

Natuurlijk gaat het heus niet elk jaar zo, dat bewijzen de resultaten óók. Maar moraal van het verhaal: Jupiler League clubs hebben in de play-offconfrontaties met eredivisionisten misschien wel meer kans dan menig voetballiefhebber objectief gezien vaak denkt.

We gaan het zien. Vanavond speelt Cambuur thuis tegen VVV, FC Den Bosch ontvangt De Graafschap (daarnaast stuiten Willem II en Sparta op elkaar, alsmede FC Eindhoven en Helmond Sport).
Het zal ons een eerste indicatie geven over de kansen.

Bertje, Bertje… wat heb je tegen Bas Dost?

Bertje, toch. Er was in de afgelopen jaren geen bondscoach waar ik het steevast zo mee eens was als jij. De keuzes die je maakte. De tactiek die je koos. De selecties die je samenstelde. Maar wat is er nu aan de hand? Je moet toch echt een foutje hebben gemaakt, een vlaag van verstandsverbijstering hebben gekend. Want ik miste zijn naam in die lijst met 36 spelers… Kenneth Vermeer, zeg je? Welnee! Basje. Basje Dost. Die man van sc Heerenveen met meer dan dertig goals, die sterke spits die we bij Oranje nooit hadden om een wedstrijd open te breken. Waar was-ie in je voorlopige EK-selectie?

Ik hoorde je het maandagavond zeggen in het tv-programma Voetbal International. ,,Pinchhitters? Tja, eh, dat zegt me niks.” Het ging niet over Bas Dost, maar indirect misschien wel een beetje. Het verklaarde waarom je hem niet hebt opgenomen in de selectie, waarom hij geen kans maakt op een plekje bij het Oranje dat op jacht gaat naar de Europese titel.

Maar Bertje, besef je het dan niet?
Wat nou als we in de laatste groepswedstrijd tegen de Portugezen een goal nodig hebben in de laatste twintig minuten om door te gaan, Huntelaar zijn dag niet heeft en Van Persie zich laat intimideren door die sterke Portugese houthakkers achterin…?
Wat nou als we in de halve finale of de eindstrijd tegen Spanje of Duitsland er voetballend niet doorheen komen, als opportunisme ons laatste redmiddel is? Dan hebben we zo’n boomlange invaller nodig met een sterke body en een neusje voor de goal.
Zo’n Van Hooijdonk, maar dan van anno nu.

Bas Dost dus.
Het oranje shirt past hem, letterlijk en figuurlijk. Je kunt hem nog bellen, Bertje. Het is nog niet te laat…

COLUMN: Het afscheid van Sandor van der Heide

Ik had er door mijn reizen en belevenissen nog niks over geschreven op deze website, maar dat moet wel even. Want: ere, wie ere toekomt. Nietwaar? En als het om een van de beste spelers van de Jupiler League van de afgelopen jaren gaat, dan is een extra vermelding op z’n plaats. In de play-offs waar SC Cambuur op dit moment in speelt, zullen we hem niet meer zien. Het afscheid van profvoetbal is definitief en kwam anderhalve week geleden tegen Telstar, op eigen veld in Leeuwarden. Ik was erbij en zag bijzondere taferelen in de catacomben en op het veld.

Dus bij deze nog even de column zoals die vorige week maanden in het Friesch Dagblad stond (en onderaan het filmpje van mijn collega’s van Omrop Fryslân)

Afscheid

Uit: Friesch Dagblad, 30 april 2012

Gerard Bos, sportredacteur

Als journalist schrijf je elk jaar tig artikelen en zeker als je de vaste verslaggever van een betaald voetbalclub bent. Zoals artiesten specifieke herinneringen hebben aan bepaalde liedjes of acteurs aan films, zo hebben journalisten dat aan bepaalde verhalen die ze schrijven. Ook ik. Zoals dat ene verhaal over de band van een profvoetballer met zijn overleden vader.

Die voetballer is Sandor van der Heide. Of beter gezegd: wás Sandor van der Heide. Want de aanvoerder van Cambuur, de man die verdeeld over twee perioden tien jaar doorbracht in Leeuwarden, nam vrijdag afscheid van het betaalde voetbal.

Hij vertelde me in het bewuste interview – het was in de zomer van 2009 – hoeveel pijn het verlies van z’n vader deed.
Hoezeer zijn vader altijd had meegeleefd en z’n grootste fan was.
En hoe hij voor elke wedstrijd even naar het graf van ‘pa’ ging.

Sommige collega’s van me herinneren zich Van der Heides vader ik heb de man nooit ontmoet. Maar het verhaal van Van der Heide junior over senior bleef me altijd bij.

Vrijdagavond dacht ik er tijdens het afscheid van Van der Heide automatisch aan terug. ‘Die ouwe’ had vast geglommen van trots als hij het afscheid van zoonlief bij Cambuur in levende lijve had kunnen bijwonen. En wie weet, misschien had-ie zowaar een traantje weggepinkt.

Moeder Van der Heide deed dat na afloop in de catacomben in ieder geval wel. Het was ontroerend en ik durf te wedden dat de herinnering aan vader Van der Heide daar ook een rol in speelde.

Moeder zag even daarvoor haar zoon invallen, hoewel hij eigenlijk te geblesseerd was om te spelen. Hij mocht toch nog even tien minuutjes meedoen, zijn laatste schreden in een competitieduel in het Cambuurstadion maken. Daarna volgden de plichtplegingen, hij ging op de schouders en sprak het publiek toe.

,,Als speler hield je van me of had je een hekel aan me. Sorry dat ik geen 46 slidings per wedstrijd maakte. Maar om eerlijk te zijn: daar was ik ook helemaal niet goed in”, zei hij. Wijze woorden. Supporters droegen hem vaak op handen, soms werd-ie ook verguisd. Ook als journalist kon je veelal prima met hem werken, maar waren er ook momenten dat je baalde als een stekker als hij niet terugbelde. Maar uiteindelijk kwam het altijd goed.

Van der Heide stopt op het juiste moment: ouder, vaker geblesseerd en stevige concurrentie. Hoeveel hij nog had gespeeld volgend jaar, weet niemand. Beter nu stoppen dan een jaar te lang doorgaan, merkte hij zelf al terecht op.

Voor Cambuur was hij altijd een topspeler en blijft hij voor altijd een clubicoon. En dus kreeg hij een groots afscheid. De tranen bij moeke waren aandoenlijk, de knuffel van zoonlief als troost was mooi.

Een onderonsje volgde. Waar ze het over hadden? Geen idee. Waarschijnlijk ging het heus ook even over ‘pa’. Het zou mij in ieder geval niet verbazen.

Amerikaanse sportbeleving, deel 3 – FILMPJES (wat een lawaai…!)

Deel 3 van de Amerikaanse sportbeleving zoals ik die recentelijk meemaakte in St. Louis. In deel 1 en deel 2 heeft u het een en ander kunnen lezen over hoe het zo kwam dat ik überhaupt een weekje in de USA vertoefde. Welnu, een paar videootjes mogen uiteraard niet ontbreken.

Een van de dingen die opviel, was het ENORME LAWAAI dat ijshockeyfans maken. Althans, zeker die van de St. Louis Blues. On-ge-loof-lijk.

Daarom VIER FILMPJES, om een indruk te geven…

Lees de rest van dit bericht

Amerikaanse sportbeleving, deel 2: ik ben fan – mag dat?

Deel 2 van de Amerikaanse sportbeleving-blogs op deze website. Welkom.
Wij Nederlanders hebben bepaalde vooroordelen over Amerikanen. Maar nu ik er tweemaal ben geweest en veel van het land heb gezien – oost, midden en west – kan ik zeggen dat we nog het een en ander van de USA kunnen opsteken. En zéker op het gebied van sport en sportbeleving. Laat me u meenemen in mijn herinneringen van het tripje dat ik recentelijk maakte.
Deel 2 gaat over de St. Louis Blues en waarom ik fan ben. Enjoy!

Het begon op de Nintendo
Als sportjournalist word je geacht objectief te zijn. En dat ben ik. MAAR… Mag een journalist dan geen supporter zijn? Jazeker wel. Bijvoorbeeld van het Nederlands elftal, hoor je veel journalisten zeggen. Maar op zeker van een Amerikaanse sportploeg. En fan, dat ben ik. Van de St. Louis Blues welteverstaan. Wie? Ja, de St. Louis Blues. Amerikaanse ijshockeyteam uit de NHL (National Hockey League).

Hoe dat zo kwam? Simpel. Vroeger speelden we met schoolvriendjes veel NHL-spelletjes op de Nintendo. Bijvoorbeeld NHL94, de ijshockeytegenhanger van de FIFA-voetbalspellen. Maar ja, dan moet je de eerste keer een team kiezen. Ik ging voor de ploeg met het mooiste logo. Inderdaad, dat van de Blues dus.

Vervolgens word je nieuwsgierig naar hoe ze het in real life doen. Dus ga je ze volgen. Eerst via teletekst, later via internet en een Amerikaanse sportzender in het kabelpakket. Om uiteindelijk via streams op internet ook wedstrijden live te volgen (midden in de nacht, ja. Maar goed, we hebben als sportjournalisten toch al onregelmatige werktijden, dus dat komt soms prima uit.

Eerste bezoek: 2009
In 2009 maakte ik vervolgens een reis door de USA en dus nam ik daarin ook St. Louis op. Kocht via internet kaartjes voor een wedstrijdje tegen Nashville Predators en ineens was ik in de stad van de Blues en in het stadion van ‘mijn club’. Via een supporterswebsite – www.stlouisgametime.com – kondigde ik mijn komst aan. Die fans daar vonden dat wel geinig, zo’n Europeaan op bezoek. Ik leerde tijdens mijn reis een paar supporters kennen en hield er nadien altijd via de site en via Twitter contact mee.

Later in 2009 schreef ik zelfs artikelen voor de website, toen ik voor de fun op bezoek was in Stockholm, waar de Blues het seizoen openden met twee wedstrijden tegen rivaal Detroit Red Wings. Ik kon overal heen, zelfs in de kleedkamer, omdat ik me als journalist voor de wedstrijden had geaccrediteerd. Zo regelde ik ooktwee  handtekeningen op mijn Blues-shirt: van Andy McDonald (speelt er nog steeds) en Keith Tkachuck (gestopt).  Ik sprak oovendien met mijn Amerikaanse vrinden af dat als de Blues de play-offs (zie ook de blog Deel 1 –  IJshockey voor dummies) zouden halen, ik terug zou komen.

Terug in 2012
Welnu, dat was dit jaar. De Blues deden het met een jonge ploeg verrassend goed, werden tweede in de Western Conference en begonnen in de eerste ronde van de play-offs tegen de San Jose Sharks. In maart besloot ik om naar St. Louis te gaan. Ik had de tijd, het geld en de zin. Bovendien, een mens moet ook eens wat impulsiefs doen in zijn leven.

En zo vond ik mezelf halverwege april ineens weer terug in de stad waar ik drie jaar geleden ook was, voor ijshockey, voor vrienden die ik daar maakte. Hoe het me verging? Meer in deel 3!!

Amerikaanse sportbeleving, deel 1 – IJshockey voor dummies

Deel 1 van de Amerikaanse sportbeleving-blogs op deze website. Welkom.
Wij Nederlanders hebben bepaalde vooroordelen over Amerikanen. Maar nu ik er tweemaal ben geweest en veel van het land heb gezien – oost, midden en west – kan ik zeggen dat we nog het een en ander van de USA kunnen opsteken. En zéker op het gebied van sport en sportbeleving. Laat me u meenemen in mijn herinneringen van het tripje dat ik recentelijk maakte.  Enjoy.

Ik was in april een weekje in St. Louis om wat Amerikaanse vrienden op te zoeken en om (weer eens, in 2009 was ik er ook) de Amerikaanse sportbeleving te zien, vooral die van mijn favoriete ijshockeyploeg St. Louis Blues.
Voordat ik daarover ga vertellen in deze blogjes, eerst even het volgende…(voor wie er anders geen snars van begrijpt).

Deel 1: IJshockey voor dummies.

Zoals het basketbal de NBA heeft, heeft het ijshockey de NHL. In deze National Hockey League spelen dertig teams, uit Canada en de Verenigde Staten. De competitie is verdeeld in twee divisies: Western Conference en Eastern Conference. Daarbinnen is geografisch gezien een divisie-indeling gemaakt, waarbij je vaker tegen divisierivalen speelt dan tegen andere teams. Dit om reizen buiten je eigen tijdzones wat te verminderen. Toch speelt elke ploeg minimaal eenmaal per seizoen tegen een elk van de andere 29 ploegen.

Western Conference
Central division: St. Louis Blues – Detroit Red Wings – Chicago Blackhawks – Nashville Predators – Columbus Blue Jackets.
Northwest division: Vancouver Canucks – Minnesota Wild – Edmonton Oilers – Calgary Flames – Colorado Avalanche
Pacific division: Los Angeles Kings – San Jose Sharks – Phoenix Coyotes – Dallas Stars – Anaheim Ducks

Eastern Conference
Northeast division: Boston Bruins – Buffalo Sabres – Toronto Maple Leafs – Ottawa Senators – Montreal Canadiens
Atlantic division: New York Rangers – New York Islanders – Pittsburgh Penguins – Philadelphia Flyers – New Jersey Devils
Southwest division: Washinton Capitals – Tampa Bay Lightning – Florida Panthers – Carolina Hurricanes – Winnipeg Jets

Uit beide conferences plaatsen de beste acht teams zich voor de playoffs om de Stanley Cup. Dat gaat zo: 1 vs 8, 2 vs 7, 3 vs 6 en 4 vs 5. Alle ‘matchups’ worden beslecht in een best-of-7-serie. Zodoende komt er uiteindelijk uit beide conferences een winnaar en die twee teams spelen tegen elkaar in de eindstrijd.
Het reguliere seizoen telt 82 wedstrijden (!!!) voor elke ploeg.

Inzoomend op de St. Louis Blues, mijn favoriete ploeg:

  • Heeft nog nooit de Stanley Cup gewonnen
  • Tot een tiental jaar geleden wel altijd vaste waarde in de playoffs, maar daar bleef het bij, ook in 2009 en 2012 in play-offs.
  • Mag wat dat betreft een subtopper genoemd worden; doet meestal leuk mee, zonder een titelfavoriet te zijn (vergelijk het maar met sc Heerenveen of FC Groningen in de eredivisie van het voetbal)
  • Speelt in het Scottrade Center, staat bekend als een van de luidste en meest sfeervolle arena’s in het ijshockey
  • Fans van St. Louis Blues staan bekend om hun ‘hockey knowledge ‘- geen bioscooppubliek of opportunisten. Stevige fanbase. Vergelijkbaar met een volksclub in het voetbal.
  • Blues logo – de muzieknoot – heeft uiteraard historische waarde. Niet voor niks is St. Louis een stad die bekend staat om haar jazz- en bluesmuziek.

    Zo. U weet wat ins en outs van ijshockey in Noord-Amerika en u weet wat ins en outs over de St. Louis Blues. Maar waarom ik daar fan van ben??? Dat leest u in deel 2 – > Hierrrrrrrr. Enjoy!

DeSportjournalist.nl is back in business!

Goedemiddag. Want dat is het.
Ben weer terug in actie na een paar weekjes vrije tijd, met onder meer een reisje naar Amerika en naar Zweden. Dus vanaf nu, zal ik je weer ‘lastig vallen’ met blogjes!

Er is immers genoeg om over te praten, genoeg om te zien en te beleven in de sportwereld anno nu. Hier in Nederland, maar ook verderop in de wereld. Zo zal ik een paar blogjes maken over mijn avonturen in de Verenigde Staten, alwaar ik een weekje Amerikaanse sportbeleving heb ‘gedaan’. En daar is veel over te vertellen, kan ik je melden! En laat ik daar maar een drie- of vierluik van maken.

Daarnaast zal ik ook even ingaan op de play-offs in het voetbal en allerlei andere zaken die nu spelen in de sportwereld.

Ik ga aan de slag.
Tot later, de blogs zullen binnen niet al te lange tijd verschijnen!

(UPDATE) DeSportjournalist.nl is even op vakantie…

St. Louis Blues

St. Louis Blues (Photo credit: Wikipedia)

Vrienden!

Het was u allen natuurlijk al opgevallen: weinig activiteit de afgelopen anderhalveweek op deze blog!
Dat komt omdat ik even op vakantie ben. De Sportjournalist is namelijk ook een Sportliefhebber. En sterker nog, een supporter. Nee, niet van Cambuur of Heerenveen – ik word ervoor betaald om objectief te zijn en dat ben ik.

Maar: fan zijn van een Amerikaanse sportploeg, dat mag natuurlijk wel. En dat ben ik ook. Dat vormde de reden van een bezoek aan St. Louis de afgelopen week. Inderdaad, geen stad waar de gemiddelde Nederlander snel naartoe zou gaan (ook al is het een prachtige stad; maar ja, onbekend maakt onbemind).

Ik heb al eens voor mijn werk over Amerikaanse ijshockey geschreven, maar nu was ik er voor de fun. Voor de St. Louis Blues en de ijshockey-play-offs in de NHL (National Hockey League). Voor een weerzien met vele vrienden die ik er in 2009 maakte. En – omdat ik er toch was – ook even voor een bezoekje aan de honkballers van de St. Louis Cardinals. ‘Ach, boeiend…’, zegt u? Welnu, jazeker boeiend!

En dat zal ik de komende dagen eens even illustreren met foto’s, video’s. Ondergetekende haalde zelfs de plaatselijke krant in verband met zijn bezoek als Europese fan speciaal voor twee play-offpotjes van de Blues versus de San Jose Sharks.

Nu het SLECHTE NIEUWS: mijn vakantie is nog niet voorbij; een tripje naar Zweden wacht. Dus het kan zijn dat u nog even moet wachten op al die filmpjes, foto’s en verhalen… Ze zijn meer dan de moeite waard; daarover geen zorgen!

Blijf de site in de gaten houden de komende dagen en deze reporter zal u weer voorzien van de nodige leuke dingen!

De zon is goed voor voetballers

Is het u ook opgevallen de afgelopen tijd? Over een Elfstedentocht praat niemand meer, we zijn in de ban van voorjaar. En met de zon die zich de afgelopen weken geregeld liet zien, klaarde niet alleen de lucht op. Nee, ook het humeur van vele mensen. Zon is goed voor je, vitamine D. Het geldt ook voor voetballers. En vooruit, misschien ook wel voor journalisten. Laat me u even meenemen naar de dag voor een wedstrijd.

Clubwatchers in het betaalde voetbal bezoeken uiteraard ook de trainingen van de club die ze volgen. Bijvoorbeeld de laatste training, daags voor een wedstrijd. In mijn geval was dat de afgelopen zo bij SC Cambuur. Ze trainden in het stadion, da’s al fijner dan op een trainingscomplex waar je zelfs bij mooi weer nog wegwaait. Een stadion, zelfs al is het leeg, is knus. En dan het zonnetje erbij? Perfect.

Goed humeur, die voetballers. Ze hebben alle tijd, zo blijkt ineens (al doen de spelers van Cambuur wat dat betreft nooit moeilijk, moet ik bekennen). Maar die zon, die helpt. ‘Interview? Ja, heb nu wel even tijd. Kom, we gaan effe in de dugout zitten, lekker in het zonnetje man’. Was getekend: Oguzhan Türk, middenvelder van Cambuur, volgend jaar in de eredivisie spelend (mark my words).

En afgelopen donderdag, toen ik met Robert van Boxel wilde spreken? Driemaal raden wat-ie zei na de training. Exact, hetzelfde: ‘Interview? Ja, heb nu wel even tijd. Kom, we gaan effe in de dugout zitten, lekker in het zonnetje man’.

Ja mensen, zo gemakkelijk kan het zijn om voetballers te interviewen. Waar de zon al niet voor kan zorgen; iedereen heeft een goed humeur, zo lijkt het.
Of zou het komen doordat Cambuur vijf van haar laatste zes wedstrijden wist te winnen?

Wat je al niet tegenkomt bij research: FC Friesland?

Ooit was er een discussie onder de Friezen: zouden sc Heerenveen en SC Cambuur niet gewoon moeten fuseren? Anders zou het toch nooit wat worden met dat betaalde voetbal in de provincie? Welnu, we weten allemaal hoe het afliep.

Toevallig zoekend naar wat informatie over iets totaal anders, kwam ik onderstaand stuk tegen op internet. Het is een artikeltje dat in 1988 in de Leeuwarder Courant stond. In die tijd zette iemand op grappige wijze neer hoe het zou zijn gegaan met een fusie van Heerenveen en Cambuur. Dus bij deze, ter vermaak:

Afbeelding

De toppers van het weekeinde 31 maart – 1 april

Zo, nu ik verlost ben van het fenomeen ‘dagrubriek’ kan ik mooi elke gewenste dag met de ‘toppers van het weekeinde’ komen aanzetten. Bijvoorbeeld op maandag. En toppers, die waren er in de sportwereld genoeg dit weekeinde. En hoe mooi de zege van Tom Boonen misschien ook was in de Ronde van Vlaanderen; laat ik me maar beperken tot de landelijke en regionale sport.

Dus daar gaan we:

1. VOLLEYBALVROUWEN van VC SNEEK

Hé, stonden deze vrouwenvolleybalsters vorige week ook al niet in dit rubriekje? Jazeker. En was het niet zo dat ze beide wedstrijden in de finale om het landskampioenschap afgelopen weekeinde verloren? Jazeker. En toch staan ze op nummer één in deze rubriek? Jazeker.
Het is vrij simpel: ik hou wel van underdogs annex outsiders die boven zichzelf én alle verwachtingen uitstijgen. En hoewel de volleybalsters uit Sneek in de eindstrijd uiteindelijk vrij kansloos ten onder gingen tegen de nieuwe, terechte kampioen Sliedrecht, neem ik toch mijn petje af voor VC Sneek.
Nog niet zo lang geleden leek het gedaan met topvolleybal in Sneek. Het Friese bolwerk van weleer kampte met geldgebrek, zette in op de jeugdopleiding en ging door. Zie daar: met een jonge ploeg bereikte Sneek volledig onverwacht als nummer 5 van de competitie de finale. Voor het eerst in twintig jaar was dat. En het zegt wat over de toekomst: die is hoopvol door de talentvolle groep die er nu staat in Sneek.
Conclusie: misschien niet de eindwinnaar in het volleybal, wel de morele winnaar. En da’s ook wat waard.

2. BAS DOST

In het Friesch Dagblad van vandaag bijzondere aandacht voor de spits van sc Heerenveen. We vroegen ons namelijk af of hij niet eens in beeld zou moeten komen voor het Nederlands elftal. Is dat zo’n gekke gedachte? Luister, deze man heeft er al 25 doelpunten in liggen. Vijfentwintig. Dat zijn er al twee meer dan de vorig jaar door iedereen zo geprezen Bjorn Vleminckx.
Wat mij betreft kan onze vrolijke vriend Dost zonder twijfel mee met Oranje naar het EK. In een rol zoals Pierre van Hooijdonk die had, zo stelde toekomstig Harkemase Boys-spits Age Hains Boersma (ex-Heerenveen) in onze rubriek ‘Sporttribunaal’. Goede opmerking vond ik dat. Groot, sterk, goed met het hoofd en gewend aan een aanvallende ploeg met vleugelspitsen. Goede pinchhitter.
En inderdaad, geen vrije trappenspecialist zoals Pi-Air. Maar goed, je kunt niet alles hebben. Maar wel 25 goals. En da’s een boel.

3. SC CAMBUUR

Een paar weken geleden was het nog bijna crisis bij de eerstedivisonist uit Leeuwarden. Maar liefst zeven wedstrijden op rij werd er niet gewonnen en de play-offdeelname kwam in gevaar. Maar zie daar: een paar weken verder en Cambuur heeft vijf van de volgende zes duels gewonnen en de ander gelijkgespeeld. En dat ook nog eens goed voetbal. Waarom dan nu bij de toppers van het weekeinde?
Omdat er gisteren wel héél erg knap en overtuigend werd gewonnen van koploper FC Zwolle: 3-0. Na vijf minuten stond het al 2-0. De Leeuwarders zitten ineens in een flow en dat betekent dat ze een gevaarlijke klant aan het worden zijn voor de komende play-offs om promotie.

NIET MEE EENS??
ANDERE TOPPERS??
MELD HET GERUST IN DE REACTIES!

Kleine huishoudelijke mededeling over fenomeen ‘dagrubriek’

Even een huishoudelijke mededeling. Die dagrubriek, dat wordt ‘em niet beste lezers. A) Het ziet er niet helemaal top uit en B) het zijn blogs die ik sowieso wel zou maken. Ook zonder het etiket zaterdagrubriek, zondagrubriek, enzovoort. Dit even voor de goede orde, zodat niemand het gaat missen.
Een mens bedenkt wel eens wat, een bloggende journalist dus ook. Maar, zoals onze chef sport vaak zegt, ‘het kan niet altijd een juweeltje zijn’.

Zo, en nu gaan we weer vrolijk verder.
Tot de volgende blog (en die komt snel…)

1 april en sport: De geslaagde grap van vorig jaar (deel 2)

Eerder deze week kon u het eerste deel lezen van het tweeluik ‘1 april en sport’. Er zijn vele verhalen over te vertellen. Niet alleen over een mislukte poging om een 1 aprilgrap te laten slagen, maar ook over succesvolle grappen. Voorbeelden zijn er te over in de sportwereld, maar eentje waar we als medium zelf bij betrokken (lees: slachtoffer van) waren, stamt van afgelopen jaar.

Bij deze: ‘1 april en sport’, deel 2.

Afgelopen seizoen stond op deze eerste dag van april  – toen een vrijdag – een competitiduel in de Jupiler League gepland tussen Veendam en SC Cambuur. Omdat ik als verslaggever naar die wedstrijd toe moest, begon ik – zoals altijd – eerder die week ook al het nieuws rond Veendam specifiek te volgen. En dus ontging het me niet dat trainer Joop Gall (inmiddels exit bij nieuwe club Go Ahead Eagles) sprak over veel geblesseerden. Er waren nogal wat spelers die niet fit uit de voorgaande wedstrijd waren gekomen. Zei hij.

En, zo liet de chef mij gedurende die week opeens weten, Gall was van plan om de voor dat seizoen gestopte oud-verdediger Gerard Wiekens op te laten draven. De assistent-trainer zou immers zomaar de schoenen aan kunnen trekken en hopsa, het veld in. Checken of dat wel regeltechnisch in de haak was, strandde in een wirwar van reglementen. En dus concludeerden we: het zal wel en maakt ook niet zozeer uit, omdat onze focus op Cambuur lag. Wel kwam het voorbij in een zinnetje in het voorverhaal in de krant.

AI. Jep, wij maakten er – hoe klein ook – melding van. Dus dan moet je ook toegeven dat je het slachtoffer van een 1 aprilgrap bent geweest. Dom, dom, dom. Beetje meer uitzoeken en dan hadden we het heus kunnen vermijden. Maar credits voor Gall. Diverse media, verdeeld over het hele land, gingen voor de bijl. We kwamen erachter toen we in het begin van de avond de opstelling in de smiezen kregen. Te laat dus.

En Wiekens? Die zat bij de aftrap gewoon als assistent-trainer op de bank naast Gall. Ze oogden vrolijk, lachten een paar keer en de een sloeg de ander op de schouders. Driemaal raden waarom.

Zaterdagrubriek | Tweet van de Dag (#2) – De gefrustreerde politievakbondsman

Het is zaterdag 31 maart 2012, hier is uw daghapje van vandaag.
Op het menu: de Tweet van de Dag.

En waar, geachte lezers, kan dit rubriekje vandaag beter over gaan dan de twitterende bestuurder van de politievakbond. Ja, u heeft het misschien al gezien of gehoord. Het moet niet veel gekker worden in dit land.

De politie wilde actie voeren voor een betere cao (haar goed recht). Maar ja, ten koste van het betaalde voetbal. En dat vonden de burgemeesters van Deventer en Leeuwarden geen goed plan uit het oogpunt van openbare orde. Net als het duel van Go Ahead Eagles in Deventer vrijdag, moest ook het duel Cambuur – Zwolle van zondag doorgaan. Aldus de rechter. En die bepaalt.

Ene meneer Jacobs vond dat blijkbaar frustrerend nieuws. Het leidde tot de volgende tweet.
Schande, met hoofdletter S. 

@MMAJacobs hoop dat er zondag voor onze mannen en vrouwen aanleiding is om er met de lange lat overheen te gaan

Een storm – wat zeg ik, een orkaan – van kritiek, of misschien wel ontzetting en verbazing, daalde op hem neer. Of hij wel echt wat met de politie van doen had? Een journalistieke check leerde van wel. En dus ongelooflijk dat zo iemand zoiets gaat twitteren.

Dat de man gefrustreerd was, ontging ook de politievakbond en de landelijke media niet. En dus heeft-ie zijn bericht verwijderd. En krijgt hij op zijn kop: http://nos.nl/artikel/357688/

Uw oordeel? Ik denk dat ik het al weet.

Vrijdagrubriek | Filmpje van de dag (#2) – Zingende voetballers Cambuur

Goed, het is zondagochtend. De vrijdagrubriek ontbrak op dit weblogje. Foutje, bedankt. En geen 1 aprilgrap.
Over tot de orde van de dag: vandaag wacht voor deze sportjournalist een bezoek aan SC CambuurFC Zwolle. Eens kijken wat voor mooie verhalen dat oplevert. Maar hoe toepasselijk om het filmpje van de dag te laten gaan over de thuisclub.

Ik moest aan ze denken toen ik eerder deze week de video postte van die videoclip van het Belgische Club Brugge. Herrinert u zich die nog?
De spelers van Cambuur beleefden dit seizoen ook een videoclipdebuut. Waar de Belgen het echter bij dansen en playbacken hielden, gingen de Leeuwarders zélf zingen. Een goed idee? Moedig, dat was het zeker. En verder? Ik zou zeggen: oordeel zelf.


1 april en sport: De mislukte grap van deze week (deel 1)

Zondag is het 1 april. Lachen, gieren, brullen. De sportwereld leent zich ook voor het uithalen van grappen. En dus is het bij ons op de sportredactie de hele week alarmfase één. We zijn meer paranoia dan ooit. Argwaan viert hoogtij. ‘Check, dubbelcheck’ wordt ‘check, dubbelcheck en driedubbelcheck’. Ook deze week waren er weer initiatieven om ons voor een 1 april-karretje te spannen. De komende dagen een overzicht! DEEL 1: De mislukte 1-aprilgrap van deze week.

Zaterdag gaat  het WK ijshockey voor landenteams onder 18 jaar van start in Heerenveen. Hartstikke leuk. Zelfs Zuid-Korea doet mee. Die spelen zondag 1 april ook een wedstrijd. U voelt ‘m misschien al aankomen…

Terug naar afgelopen zondag:
Terwijl wij ons ’s middags op de burelen verzamelen om de maandagsportbijlage in elkaar te knutselen, schreeuwt mijn iPhone om aandacht. Een whatsapp-bericht: de organisatie van het WK onder 18 meldt dat ‘volgende week zondag’ (dus niet 1 april noemen, leuk geprobeerd) bij het duel van Zuid-Korea ook Guus Hiddink als toeschouwer aanwezig zal zijn.

De eerste gedachte: leuk, logisch ook. Hiddink heeft immers wel wat met Heerenveen en Hiddink is cultfiguur in Zuid-Korea. Eén en één is twee. Maar één is ook het cijfer dat ik zie als ik het wil noteren in de sportagenda. DING DONG. De chef en ik schudden het hoofd… 1 aprilgrapje, vermoeden we…

De organisatie is vervolgens zo sportief om, na een whatsapp-berichtje mijnerzijds, toe te geven dat het inderdaad om een 1 aprilgrap gaat. Betrapt! Leuk geprobeerd, maar geen prijs. Overigens hoor ik vervolgens dat de collega’s van Omrop Fryslân al wilden bellen voor een item hierover. Die zijn door de organisatie vervolgens ook maar even ingelicht dat het om een grap gaat, krijg ik te horen.

Morgen, deel 2: De (helaas voor ons) geslaagde 1-april sportgrap van vorig jaar

Donderdagrubriek | Raar maar waar (#1) – Rouwende spelers bestraft

Het is donderdag 29 maart 2012. Hier is uw daghapje voor vandaag.
Op het menu: Het vreemdste nieuws van de dag.

Oké, toegegeven: dit nieuws is niet van vandaag. Maar goed, de donderdag gebruik ik nu eenmaal om op deze weblog iets uit te lichten dat ik eerder in de week niet heb gedaan. En bericht van RTL Nieuws van afgelopen week is zo bizar, dat ik dat gebruik om in deze eerste aflevering te doen. Lees de rest van dit bericht

FILMPJE | Belgische voetballers hebben humor

De pen ligt vandaag ergens op een tafel, het schrijfblok ligt ergens verderop in een hoekje. Biertje op tafel, tv staat op Milan – Barcelona, Champions League. Kortom: ik heb een vrije dag.
En surfende over het web, kijkend op twitter, viel in de pauze van de wedstrijd me iets op. Een alleraardigst filmpje, dat bewijst dat Belgen wel zeker humor hebben. En dat ze kunnen dansen!

Ik presenteer u: Club Brugge. Shake it!

FILMPJE!

Woensdagrubriek | Boek van de Dag #1 – 100 jaar dammen

Het is woensdag, 28 maart 2012. Hier is uw daghapje van vandaag.
Op het menu: Boek van de Dag.

Elke woensdag zult u hier een recensie vinden zoals wij die wekelijks op de sportredactie schrijven over een sportboek. Dit keer was het een boek over, jawel, dammen. Collega Bert K. gaf er zijn oordeel over. Lees de rest van dit bericht

%d bloggers liken dit: