Amerikaanse sportbeleving, deel 2: ik ben fan – mag dat?

Deel 2 van de Amerikaanse sportbeleving-blogs op deze website. Welkom.
Wij Nederlanders hebben bepaalde vooroordelen over Amerikanen. Maar nu ik er tweemaal ben geweest en veel van het land heb gezien – oost, midden en west – kan ik zeggen dat we nog het een en ander van de USA kunnen opsteken. En zéker op het gebied van sport en sportbeleving. Laat me u meenemen in mijn herinneringen van het tripje dat ik recentelijk maakte.
Deel 2 gaat over de St. Louis Blues en waarom ik fan ben. Enjoy!

Het begon op de Nintendo
Als sportjournalist word je geacht objectief te zijn. En dat ben ik. MAAR… Mag een journalist dan geen supporter zijn? Jazeker wel. Bijvoorbeeld van het Nederlands elftal, hoor je veel journalisten zeggen. Maar op zeker van een Amerikaanse sportploeg. En fan, dat ben ik. Van de St. Louis Blues welteverstaan. Wie? Ja, de St. Louis Blues. Amerikaanse ijshockeyteam uit de NHL (National Hockey League).

Hoe dat zo kwam? Simpel. Vroeger speelden we met schoolvriendjes veel NHL-spelletjes op de Nintendo. Bijvoorbeeld NHL94, de ijshockeytegenhanger van de FIFA-voetbalspellen. Maar ja, dan moet je de eerste keer een team kiezen. Ik ging voor de ploeg met het mooiste logo. Inderdaad, dat van de Blues dus.

Vervolgens word je nieuwsgierig naar hoe ze het in real life doen. Dus ga je ze volgen. Eerst via teletekst, later via internet en een Amerikaanse sportzender in het kabelpakket. Om uiteindelijk via streams op internet ook wedstrijden live te volgen (midden in de nacht, ja. Maar goed, we hebben als sportjournalisten toch al onregelmatige werktijden, dus dat komt soms prima uit.

Eerste bezoek: 2009
In 2009 maakte ik vervolgens een reis door de USA en dus nam ik daarin ook St. Louis op. Kocht via internet kaartjes voor een wedstrijdje tegen Nashville Predators en ineens was ik in de stad van de Blues en in het stadion van ‘mijn club’. Via een supporterswebsite – www.stlouisgametime.com – kondigde ik mijn komst aan. Die fans daar vonden dat wel geinig, zo’n Europeaan op bezoek. Ik leerde tijdens mijn reis een paar supporters kennen en hield er nadien altijd via de site en via Twitter contact mee.

Later in 2009 schreef ik zelfs artikelen voor de website, toen ik voor de fun op bezoek was in Stockholm, waar de Blues het seizoen openden met twee wedstrijden tegen rivaal Detroit Red Wings. Ik kon overal heen, zelfs in de kleedkamer, omdat ik me als journalist voor de wedstrijden had geaccrediteerd. Zo regelde ik ooktwee  handtekeningen op mijn Blues-shirt: van Andy McDonald (speelt er nog steeds) en Keith Tkachuck (gestopt).  Ik sprak oovendien met mijn Amerikaanse vrinden af dat als de Blues de play-offs (zie ook de blog Deel 1 –  IJshockey voor dummies) zouden halen, ik terug zou komen.

Terug in 2012
Welnu, dat was dit jaar. De Blues deden het met een jonge ploeg verrassend goed, werden tweede in de Western Conference en begonnen in de eerste ronde van de play-offs tegen de San Jose Sharks. In maart besloot ik om naar St. Louis te gaan. Ik had de tijd, het geld en de zin. Bovendien, een mens moet ook eens wat impulsiefs doen in zijn leven.

En zo vond ik mezelf halverwege april ineens weer terug in de stad waar ik drie jaar geleden ook was, voor ijshockey, voor vrienden die ik daar maakte. Hoe het me verging? Meer in deel 3!!

Over Gerard Bos

Sportjournalist Friesch Dagblad www.desportjournalist.nl Twitter: @GerardBos

Geplaatst op 5 mei 2012, in IJshockey (NHL) en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: