Maandelijks archief: mei 2012

Harkemase Boys mag mijn ongelijk bewijzen

Een veelgehoorde opmerking in Friesland: zaterdagvoetbal is beter dan zondagvoetbal, althans in de top. Voorafgaand aan dit jaar zeiden we dan ook: komend seizoen zijn er vast twee topklassers op zaterdag (Harkemase Boys en ONS Sneek).

En de zondag dan? Nou, daar waren onze verwachtingen toch iets lager. Meedoen in de hoofdklasse, dat zou al heel wat zijn voor de Friese clubs. Een terugkeer van Joure en FVC daarin zou bijvoorbeeld mooi zijn. En Sneek Wit Zwart? Handhaving, realistisch doel, dachten wij afgelopen jaar. Maar een Friese topklasser op zondag? Welnee, zeg. Leuk, maar niet realistisch.

Zie daar: het is eind mei en wat kunnen we concluderen? SWZ Boso Sneek – bah, sponsornaam – is een mooie, doch verrassende hoofdklassekampioen geworden op zondag, ONS Sneek (volgend seizoen ook met die verachtelijke sponsornaam) greep juist verrassenderwijs naast de prijzen.

Dit was al bekend, I know. Maar de nieuwste ontwikkeling geeft te denken: die van Harkemase Boys. Lang leek ze misschien het vege lijf te redden in de zaterdagtopklasse. Uiteindelijk werd het nacompetitie. Wie daarin de eerste wedstrijd zo beschamend slecht speelt dat er zowel in de eerste als in de laatste vijf minuten nog twee tegengoals worden weggegeven, kan handhaving vergeten.

Spelers die weggaan leken dat extra stapje niet meer te kunnen cq willen zetten (uitzonderingen als René van der Weij daargelaten), spelers die bleven maakten zich na afloop boos. Het verdeelde Harkemaster team gaat echter die 0-4 nederlaag tegen Kozakken Boys komende zaterdag niet meer goed maken.

Dat voorspel ik.

Maar goed, ik had óók voorspeld dat er komend seizoen twee Friese zaterdagtopklassers zouden zijn en geen enkele op zondag. Aan Harkemase Boys zaterdag de gelegenheid om mijn ongelijk met betrekking tot mijn nieuwe voorspelling te bewijzen, zoals Sneek Wit Zwart dat dit seizoen ook al deed.

We zullen zien.

Advertenties

FILMPJE | Ron Jans vs Louis van Gaal – deel 3? Anderlecht, doe het!

Een felicitatie aan Ron Jans. Veel sportjournalisten hadden verwacht dat de inmiddels oud-trainer van sc Heerenveen in Duitsland zou belanden, maar vandaag bleek het dus België te worden. Standard Luik is zijn nieuwe club; een fraaie nieuwe werkgever voor Jans. Maar was er niet nog een topclub bij onze zuiderburen op zoek naar een nieuwe trainer? Jazeker: RSC Anderlecht.

Wat nou John van den Brom als coach… Louis van Gaal is nog beschikbaar. Vastleggen die man.
Dan krijgen we JANS versus VAN GAAL – deel 3!
Opdat onze Belgische sportjournalistieke collega’s ook leuke persconferenties mogen beleven na duels tussen Standard en Anderlecht…

Kijk… FILMPJE!

Tijd voor Engelse drop en een kop koffie

English: UEFA Euro 2012 poster in Warsaw.

English: UEFA Euro 2012 poster in Warsaw. (Photo credit: Wikipedia)

Nog een paar dagen wachten en dan ligt-ie in de schappen: de EK-bijlage van het FD. Doelstellingen, voorspellingen, tactische beslommeringen? Nee, die treft u niet aan. Hou op, zeg. Met 16 miljoen bondscoaches in dit land praten we al genoeg over wie er linksback of in de spits moet staan bij Oranje.
Zie daar, het mooie van een bijlage: je kunt groots uitpakken met ‘andere verhalen’. Een portret, een achtergrondverhaal, een interview, een reportage en natuurlijk ruimte voor luchtigheid om de mix tussen zware en lichte kost in balans te houden.

Creativiteit is een groot goed. Het maakt bijlages over grote evenementen – of dat nu op sportgebied is of iets anders – tot mooie klussen. Mijn taak zit er weer op voor de EK-bijlage. Welke taak dat was? Gezien mijn Duitse connecties mag u driemaal raden.

Zo.
Tijd voor een kop koffie.
En Engelse drop.

MediaTeam, deel 2 | Het Nederlands elftal van Friesland

Woensdag keek ik nog even terug op het MediaTeam en hoe een stelletje journalisten een voetbaltoernooi kan winnen. Maar dat MediaTeam, da’s net het Nederlands elftal. Maar dan van Friese sportjournalisten. Ik geef toe, het is wat vergezocht. Maar toch wil ik u onderstaande tekst – uit het programmaboekje van het toernooi van vorig jaar –  niet onthouden:

Het Hemelvaartstoernooi van vorig jaar. Ineens was daar het Mediateam. De spelers van ’t Fean’58 krabten zich eens achter de oren, die van Holwerd dachten dat het een grapje was en de verzameling oud-Boysspelers in het ‘oldies’-team herkende ons wellicht nog van interviews en reacties na wedstrijden in hun glorietijd. Dit jaar zijn we er weer bij. Maar wat moet je als buitenstaander nou denken van dit Mediateam?

Welnu, heel simpel. Met een beetje fantasie zou je de volgende vergelijking met het profvoetbal kunnen maken. Als de Friese sportwereld de Champions League is, dan zijn de drie grote Friese media (Friesch Dagblad, Leeuwarder Courant en Omrop Fryslân) drie deelnemende clubs. De verslaggevers zijn dan de spelers, elk bij een andere van die drie clubs.

In de Champions League (de sportwereld) komen deze clubs (de drie media) elkaar tegen in onderlinge wedstrijden (diverse sporten of evenementen). De spelers (journalisten) schudden handen, kletsen vooraf wat bij en strijden dan om de winst (nieuws, het beste verslag). Maar alles op sportieve wijze (veel lol en collegialiteit – ,,Van wie kwam die pass?”).

En zo kom je vanzelf uit bij het Mediateam. Want zoals die spelers elkaar met hun clubs bestrijden en vervolgens samenkomen bij het Nederlands elftal voor een WK, zo doen de sportverslaggevers van de Friese media dat met het Mediateam. Dat is óns Nederlands elftal. Onze kans op die ultieme glorie. Inderdaad, het Hemelvaartstoernooi in één adem genoemd met het WK voetbal. Maar dan nog gezelliger. Uiteraard!

Eén groot verschil: Oranje heeft altijd kans op de eindzege, het Mediateam niet. Wij maken ons geen illusies, stellen ons bescheiden op. En daar kan geen training van de altijd sympathieke Henk de Jong wat aan veranderen (,,Machtich jongens, machtich. Mei syn allen, he. Mei syn allen. Prachtich clupke. Moai groepke”- u kent zijn citaten nog wel van zijn Harkemase Boys-periode).

De beste stuurlui staan altijd aan wal, luidt een oud-Hollands gezegde. Maar niet bij dit toernooi. Dan staan we namelijk in het veld. ‘We’ inderdaad. Want tussen de sportverslaggevers van het Friesch Dagblad, de Leeuwarder Courant en Omrop Fryslân is allesbehalve haat en nijd. Laat dat duidelijk zijn. Bij ons geen geduw of geruzie over wie de vrije trap neemt.

De lijfspreuk van ons allen als we elkaar tegenkomen bij wedstrijden of evenementen is vaak:  ‘Wat binne we wer mooi fut, net?’ Reken maar dat u die opmerking vandaag óók vaak zult horen. Want gezellig en leuk wordt het voor ons sowieso. En succesvol?

Mwoah. Wie weet, misschien in de derde helft.

Namens het Mediateam van Friesch Dagblad, Leeuwarder Courant en Omrop Fryslân,

Gerard Bos
(inderdaad, een van de vele wannabe-profvoetballers die uiteindelijk sportjournalist werd en zo in het Mediateam belandde)

Over het MediaTeam, deel 1 | De beste stuurlui staan aan wal – maar niet altijd

Harkemase Boys

Harkemase Boys (Photo credit: Wikipedia)

Er moet me nog even wat van het hart met betrekking tot vorige week. Toen vond op het complex van topklasser Harkemase Boys het zogeheten Hemelvaart-toernooi plaats. Tot zover niks bijzonders. Maar: elk jaar doet daar ook een team van Friese (sport)journalisten mee. Wij noemen ons het MediaTeam.
Journalisten van Friesch Dagblad, Leeuwarder Courant en Omrop Fryslân, samen in een formatie. Hoezo haat en nijd? Hoezo concurrentie? Het MediaTeam verbroedert!

Waarom doen we mee? Omdat we als journalisten immers altijd vanaf de kant zo goed weten wat voetballers en andere sporters fout doen. ‘De beste stuurlui staan aan wal’, dat idee. Dus als je dan wordt uitgenodigd om zelf je kunsten te vertonen, moet je dat ook doen. En aldus geschiedde de afgelopen twee jaar. U raadt het al: eerste keer laatste, tweede keer één na laatste…

Maar dit jaar was alles anders. Het MediaTeam won. Inderdaad. WINST. Nummer één. En ja, dat was voor onszelf misschien nog wel de grootste verrassing. Verder zegt het ook weinig, want het is een recreatief toernooi, potjes puur voor de lol. Maar toch, als je meedoet wil je ook winnen.

Dus toch even deze foto met u allen delen… Omdat we er nog steeds van nagenieten als journalisten… En omdat we weten dat het misschien wel bij deze ene keer blijft..!

De onbezorgde vakantie van Dost en Magath

Nog een paar dagen dan weten we het: waar gaat onze vrolijke vriend Bas Dost naartoe? Hij wilde het immers graag zo snel mogelijk weten, zodat hij een onbezorgde vakantie zou hebben. Welnu, met een collega speculeerden we er vorig week even op los.

En aangezien Bild – geen hoogstaande krant, maar qua inside information vaak wel van veel zaken op de hoogte – deze week opnieuw meldde dat VfL Wolfsburg hem wil, ga ik er nog steeds vanuit dat dát Dosts nieuwe club wordt. Want ook manager/trainer Felix Magath wilde graag een onbezorgde vakantie, zei hij zelf.

Dost zou er best goed passen, denk ik. En voor 10 miljoen euro, zoals werd gesuggereerd, lijkt mij het voor sc Heerenveen een prima deal.

Nog een paar daagjes geduld.

Cambuur en het ‘Verdict van Venlo’: een week later

Zo. Op deze zondag denk je toch even terug aan een week geleden. Ook zo genoten van dat potje in Limburg? Nou, wel als u een neutrale liefhebber was óf een supporter van VVV-Venlo. Zelden (Roda JC-thuis in 2009 uitgezonderd) zag ik als clubwatcher zelf echter zoveel verdrietige en vooral lamgeslagen voetballers als die van Cambuur na afloop van het duel. Tranen met tuiten, ongeloof, teleurstelling en wat al niet meer.
Alles was aanwezig.

Het is ook wat, zeg. Speel je vier keer op rij voor promotie naar de eredivisie en word je op weg daar naartoe drie van de vier keer slachtoffer van cruciale tegentreffers in de slotfase van een wedstrijd waarin je op koers lag voor dat ultieme doel. Bij Cambuur hebben ze er ook nu, een week na het Verdict van Venlo, nog nachtmerries van.

Nou, vooruit dan: een keer terugkijken. Wie nog even een en ander wil teruglezen, hier wat producties zoals wij  die in het Friesch Dagblad hadden (Waarom nu? Omdat voor Cambuursupporters misschien de pijn misschien inmiddels wat is gezakt en lezen nu misschien wél mogelijk is zonder dat hun maag er nogmaals van omdraait):

  ANALYSE: Routine vervangen is de uitdaging

  WEDSTRIJD: Tranendal Cambuur na verdict van Venlo
   REACTIES: Hese baalt, Türk in shock

   NIEUWS:  Mark de Vries: Ik stop met betaald voetbal

  EINDRAPPORT: Cijfers & Zinnetjes over Cambuur in 2011-2012

Alle artikelen zijn uiteraard ook te vinden op de

Play-offs, Friesland versus Limburg: wordt het een déjà vu?

As we speak, ben ik onderweg naar Venlo. De tweede wedstrijd van de halve finale (tweede ronde, hoe u wil) in de play-offs voor promotie naar de eredivisie staat op de rol in De Koel: VVV versus Cambuur. Waar ze in Limburg niet zozeer een déjà-vu hebben, hebben ze dat in Leeuwarden wel.

Weet u het nog? Drie jaar geleden? De tweestrijd van Cambuur en Roda JC. Spannend. Drie duels, verlenging en uiteindelijk strafschoppen. En Mark de Vries in de hoofdrol. Eerder deze week keek ik met hem vooruit. Een paar stukken uit het artikel wil ik graag delen op deze plaats.

Met Mark de Vries hoopt Cambuur tegen VVV op déjà vu in Limburg

Hij was namens SC Cambuur de afgelopen jaren de held van de play-offs. Of Mark de Vries ook morgen een hoofdrol kan spelen tegen VVV in Venlo, is de vraag. Hij is er in ieder geval bij, na lang blessureleed. Heel Cambuur hoopt dan ook op een déjà vu.

Zomaar even een scenariootje: Cambuur staat morgenmiddag in Venlo vlak voor tijd met 1-0 achter tegen eredivisieploeg VVV en dan mag Mark de Vries invallen. De boomlange spits scoort de gelijkmaker en zorgt er daardoor voor dat Cambuur mag blijven dromen van promotie naar het hoogste niveau.

Wishful thinking voor de Leeuwarders? Zou kunnen. Maar reken maar dat er heel wat supporters van de Friese eerstedivisionist zijn die op iets dergelijks hopen. Het zou een kopie zijn van wat drie jaar geleden gebeurde in de play-offs tegen Roda JC. Ook een eredivisieploeg. Ook uit Limburg. Ook geel-zwart. En ook een opponent waartegen Cambuur in de eerste wedstrijd 0-0 speelde.

De overeenkomsten zijn dus legio. Maar De Vries blijft er nuchter onder. ,,Toen was het anders, want het was de finale. Nu is het de tweede ronde. Al zou 1-1 nu, net als toen, een prima uitslag zou zijn.”

Ik ben benieuwd. Wordt het VVV-Venlo die aan haar favorietenrol gaat voldoen? Of gaat underdog Cambuur stunten?
We zullen zien.
Maar als het 1-1 wordt door een late gelijkmaker van De Vries, val ik van mijn stoel.

Duitse bluf bij sc Heerenveen; het neusje van Van Basten

Opmerkelijk verhaal, dat van Mark Uth van 1.FC Köln. Schijnt een talent te zijn. Vindt hijzelf. Vindt ook sc Heerenveen. En dus halen ze deze jonge aanvaller, die bij de Duitse club dit seizoen voor het eerst tot de A-selectie behoorde. Maar doorbreken, dat kon-ie niet.

Dat de Friezen hem nu binnenhalen, leverde deze week veel verhalen op in de regionale en landelijke media. Ook mijn gewaardeerde Friesch Dagblad-collega Bert K. schreef erover.
En wat las ik? Mark Uth, over Bas Dost: ,,Die 32 goals van hem zijn veel. Maar waarom zou ik er niet meer kunnen maken?”

Zie daar. Duitse bluf in Friese dienst. Mooi hoor.
En ga er maar vanuit dat hij een goede spits is.

Daar heeft Marco van Basten vast wel een neusje voor.

Play-offs: 5 redenen waarom Jupiler League clubs kans hebben op promotie

Vanavond zullen met de Jupiler League clubs ook de nummers 16 (VVV-Venlo) en 17 (De Graafschap) zich gaan mengen in de play-offs voor twee plaatsen in de eredivisie. En dus wordt het interessant. Op de werkvloer bij ons werd al druk gefilosofeerd over de kansen van bijvoorbeeld Cambuur. De meningen waren tegenstrijdig, maar een ding komt steeds terug: de ervaringen van een paar jaar geleden tegen Roda JC. Waarom zouden Jupiler League-clubs geen kans hebben? Vijf redenen.

1. De uitgangspositie: Jupiler League clubs hebben niets te verliezen. Promotie? Mooi. Geen promotie? Ach, jammer maar helaas. Voor de eredivisionisten staat er zowel prestigematig als sportief en financieel véél meer op het spel. Degradatie is een drama voor veel clubs.

2. Het verwachtingspatroon: Jupiler League clubs hebben vaak al een geslaagd seizoen als ze de play-offs überhaupt halen, een uitzondering daargelaten. Maar promotie is voor velen geen must. Handhaving is dat voor eredivisieclubs juist wel. En dat verwachten de supporters van eredivisieclubs ook. Want eredivisie, dat smaakt naar meer. En dus is de verwachting van veel fans dat er gewonnen wordt van Jupiler League clubs.

3. Sfeer: Natuurlijk, spelers van VVV en De Graafschap kennen in veel gevallen de sfeer bij Jupiler League clubs wel uit het recente verleden. En ze zijn andere hectische taferelen gewend, grote stadions ook van Ajax, PSV of Feyenoord. Maar die kleine, sfeervolle, volgepakte en daardoor heksenketel-achtige arenaatjes van Cambuur, Sparta of misschien ook wel Willem II; het kan intimiderend zijn. Niet mee eens?? Vraag de spelers van Roda JC nog maar eens even naar hun ervaringen in 2009.

4. De recente resultaten: Inderdaad, maar weinig Jupiler League clubs hebben het geflikt de laatste jaren: eredivisionisten uitschakelen in de jacht op promotie. Excelsior dat Sparta wieberde, is een van de voorbeelden. Maar veelzeggend is op zijn minst de enorme moeite die de ploegen uit de hoogste divisie hadden met hun collega’s van een niveau lager.
– Roda JC had in 2009 strafschoppen nodig om Cambuur de baas te blijven
– Willem II had in 2010 de grootste moeite om Go Ahead Eagles te verslaan
– VVV-Venlo kon maar ternauwernood FC Zwolle het hoofd bieden in het afgelopen seizoen.

5. De uitdoelpunten-regel: Jupiler League clubs spelen eerst thuis tegen een eredivisionist. Dat zou een voordeel voor die laatste moeten zijn. Mijn mening: het is eerder andersom, zeker voor clubs met een vol stadion in play-offs (zoals Cambuur, Sparta of Go Ahead Eagles in recente jaren). Gedragen door de sfeer en een eredivisieploeg die eerst een en ander wil aftasten, hebben de thuisspelende Jupiler League clubs een kans om de opponent op nul doelpunten te houden. Vervolgens ligt in de return alle druk nog meer bij de dan thuisspelende eredivisionist. Die moet zich handhaven (zie punt 1 en 2) en zal dus moeten scoren. Daardoor ontstaat ruimte voor de bezoekers uit de Jupiler League. Weten die dat om te zetten in een doelpunt, dan is daar het gewenste (want dubbel tellende) uitdoelpunt.

Natuurlijk gaat het heus niet elk jaar zo, dat bewijzen de resultaten óók. Maar moraal van het verhaal: Jupiler League clubs hebben in de play-offconfrontaties met eredivisionisten misschien wel meer kans dan menig voetballiefhebber objectief gezien vaak denkt.

We gaan het zien. Vanavond speelt Cambuur thuis tegen VVV, FC Den Bosch ontvangt De Graafschap (daarnaast stuiten Willem II en Sparta op elkaar, alsmede FC Eindhoven en Helmond Sport).
Het zal ons een eerste indicatie geven over de kansen.

Bertje, Bertje… wat heb je tegen Bas Dost?

Bertje, toch. Er was in de afgelopen jaren geen bondscoach waar ik het steevast zo mee eens was als jij. De keuzes die je maakte. De tactiek die je koos. De selecties die je samenstelde. Maar wat is er nu aan de hand? Je moet toch echt een foutje hebben gemaakt, een vlaag van verstandsverbijstering hebben gekend. Want ik miste zijn naam in die lijst met 36 spelers… Kenneth Vermeer, zeg je? Welnee! Basje. Basje Dost. Die man van sc Heerenveen met meer dan dertig goals, die sterke spits die we bij Oranje nooit hadden om een wedstrijd open te breken. Waar was-ie in je voorlopige EK-selectie?

Ik hoorde je het maandagavond zeggen in het tv-programma Voetbal International. ,,Pinchhitters? Tja, eh, dat zegt me niks.” Het ging niet over Bas Dost, maar indirect misschien wel een beetje. Het verklaarde waarom je hem niet hebt opgenomen in de selectie, waarom hij geen kans maakt op een plekje bij het Oranje dat op jacht gaat naar de Europese titel.

Maar Bertje, besef je het dan niet?
Wat nou als we in de laatste groepswedstrijd tegen de Portugezen een goal nodig hebben in de laatste twintig minuten om door te gaan, Huntelaar zijn dag niet heeft en Van Persie zich laat intimideren door die sterke Portugese houthakkers achterin…?
Wat nou als we in de halve finale of de eindstrijd tegen Spanje of Duitsland er voetballend niet doorheen komen, als opportunisme ons laatste redmiddel is? Dan hebben we zo’n boomlange invaller nodig met een sterke body en een neusje voor de goal.
Zo’n Van Hooijdonk, maar dan van anno nu.

Bas Dost dus.
Het oranje shirt past hem, letterlijk en figuurlijk. Je kunt hem nog bellen, Bertje. Het is nog niet te laat…

COLUMN: Het afscheid van Sandor van der Heide

Ik had er door mijn reizen en belevenissen nog niks over geschreven op deze website, maar dat moet wel even. Want: ere, wie ere toekomt. Nietwaar? En als het om een van de beste spelers van de Jupiler League van de afgelopen jaren gaat, dan is een extra vermelding op z’n plaats. In de play-offs waar SC Cambuur op dit moment in speelt, zullen we hem niet meer zien. Het afscheid van profvoetbal is definitief en kwam anderhalve week geleden tegen Telstar, op eigen veld in Leeuwarden. Ik was erbij en zag bijzondere taferelen in de catacomben en op het veld.

Dus bij deze nog even de column zoals die vorige week maanden in het Friesch Dagblad stond (en onderaan het filmpje van mijn collega’s van Omrop Fryslân)

Afscheid

Uit: Friesch Dagblad, 30 april 2012

Gerard Bos, sportredacteur

Als journalist schrijf je elk jaar tig artikelen en zeker als je de vaste verslaggever van een betaald voetbalclub bent. Zoals artiesten specifieke herinneringen hebben aan bepaalde liedjes of acteurs aan films, zo hebben journalisten dat aan bepaalde verhalen die ze schrijven. Ook ik. Zoals dat ene verhaal over de band van een profvoetballer met zijn overleden vader.

Die voetballer is Sandor van der Heide. Of beter gezegd: wás Sandor van der Heide. Want de aanvoerder van Cambuur, de man die verdeeld over twee perioden tien jaar doorbracht in Leeuwarden, nam vrijdag afscheid van het betaalde voetbal.

Hij vertelde me in het bewuste interview – het was in de zomer van 2009 – hoeveel pijn het verlies van z’n vader deed.
Hoezeer zijn vader altijd had meegeleefd en z’n grootste fan was.
En hoe hij voor elke wedstrijd even naar het graf van ‘pa’ ging.

Sommige collega’s van me herinneren zich Van der Heides vader ik heb de man nooit ontmoet. Maar het verhaal van Van der Heide junior over senior bleef me altijd bij.

Vrijdagavond dacht ik er tijdens het afscheid van Van der Heide automatisch aan terug. ‘Die ouwe’ had vast geglommen van trots als hij het afscheid van zoonlief bij Cambuur in levende lijve had kunnen bijwonen. En wie weet, misschien had-ie zowaar een traantje weggepinkt.

Moeder Van der Heide deed dat na afloop in de catacomben in ieder geval wel. Het was ontroerend en ik durf te wedden dat de herinnering aan vader Van der Heide daar ook een rol in speelde.

Moeder zag even daarvoor haar zoon invallen, hoewel hij eigenlijk te geblesseerd was om te spelen. Hij mocht toch nog even tien minuutjes meedoen, zijn laatste schreden in een competitieduel in het Cambuurstadion maken. Daarna volgden de plichtplegingen, hij ging op de schouders en sprak het publiek toe.

,,Als speler hield je van me of had je een hekel aan me. Sorry dat ik geen 46 slidings per wedstrijd maakte. Maar om eerlijk te zijn: daar was ik ook helemaal niet goed in”, zei hij. Wijze woorden. Supporters droegen hem vaak op handen, soms werd-ie ook verguisd. Ook als journalist kon je veelal prima met hem werken, maar waren er ook momenten dat je baalde als een stekker als hij niet terugbelde. Maar uiteindelijk kwam het altijd goed.

Van der Heide stopt op het juiste moment: ouder, vaker geblesseerd en stevige concurrentie. Hoeveel hij nog had gespeeld volgend jaar, weet niemand. Beter nu stoppen dan een jaar te lang doorgaan, merkte hij zelf al terecht op.

Voor Cambuur was hij altijd een topspeler en blijft hij voor altijd een clubicoon. En dus kreeg hij een groots afscheid. De tranen bij moeke waren aandoenlijk, de knuffel van zoonlief als troost was mooi.

Een onderonsje volgde. Waar ze het over hadden? Geen idee. Waarschijnlijk ging het heus ook even over ‘pa’. Het zou mij in ieder geval niet verbazen.

Amerikaanse sportbeleving, deel 3 – FILMPJES (wat een lawaai…!)

Deel 3 van de Amerikaanse sportbeleving zoals ik die recentelijk meemaakte in St. Louis. In deel 1 en deel 2 heeft u het een en ander kunnen lezen over hoe het zo kwam dat ik überhaupt een weekje in de USA vertoefde. Welnu, een paar videootjes mogen uiteraard niet ontbreken.

Een van de dingen die opviel, was het ENORME LAWAAI dat ijshockeyfans maken. Althans, zeker die van de St. Louis Blues. On-ge-loof-lijk.

Daarom VIER FILMPJES, om een indruk te geven…

Lees de rest van dit bericht

Amerikaanse sportbeleving, deel 2: ik ben fan – mag dat?

Deel 2 van de Amerikaanse sportbeleving-blogs op deze website. Welkom.
Wij Nederlanders hebben bepaalde vooroordelen over Amerikanen. Maar nu ik er tweemaal ben geweest en veel van het land heb gezien – oost, midden en west – kan ik zeggen dat we nog het een en ander van de USA kunnen opsteken. En zéker op het gebied van sport en sportbeleving. Laat me u meenemen in mijn herinneringen van het tripje dat ik recentelijk maakte.
Deel 2 gaat over de St. Louis Blues en waarom ik fan ben. Enjoy!

Het begon op de Nintendo
Als sportjournalist word je geacht objectief te zijn. En dat ben ik. MAAR… Mag een journalist dan geen supporter zijn? Jazeker wel. Bijvoorbeeld van het Nederlands elftal, hoor je veel journalisten zeggen. Maar op zeker van een Amerikaanse sportploeg. En fan, dat ben ik. Van de St. Louis Blues welteverstaan. Wie? Ja, de St. Louis Blues. Amerikaanse ijshockeyteam uit de NHL (National Hockey League).

Hoe dat zo kwam? Simpel. Vroeger speelden we met schoolvriendjes veel NHL-spelletjes op de Nintendo. Bijvoorbeeld NHL94, de ijshockeytegenhanger van de FIFA-voetbalspellen. Maar ja, dan moet je de eerste keer een team kiezen. Ik ging voor de ploeg met het mooiste logo. Inderdaad, dat van de Blues dus.

Vervolgens word je nieuwsgierig naar hoe ze het in real life doen. Dus ga je ze volgen. Eerst via teletekst, later via internet en een Amerikaanse sportzender in het kabelpakket. Om uiteindelijk via streams op internet ook wedstrijden live te volgen (midden in de nacht, ja. Maar goed, we hebben als sportjournalisten toch al onregelmatige werktijden, dus dat komt soms prima uit.

Eerste bezoek: 2009
In 2009 maakte ik vervolgens een reis door de USA en dus nam ik daarin ook St. Louis op. Kocht via internet kaartjes voor een wedstrijdje tegen Nashville Predators en ineens was ik in de stad van de Blues en in het stadion van ‘mijn club’. Via een supporterswebsite – www.stlouisgametime.com – kondigde ik mijn komst aan. Die fans daar vonden dat wel geinig, zo’n Europeaan op bezoek. Ik leerde tijdens mijn reis een paar supporters kennen en hield er nadien altijd via de site en via Twitter contact mee.

Later in 2009 schreef ik zelfs artikelen voor de website, toen ik voor de fun op bezoek was in Stockholm, waar de Blues het seizoen openden met twee wedstrijden tegen rivaal Detroit Red Wings. Ik kon overal heen, zelfs in de kleedkamer, omdat ik me als journalist voor de wedstrijden had geaccrediteerd. Zo regelde ik ooktwee  handtekeningen op mijn Blues-shirt: van Andy McDonald (speelt er nog steeds) en Keith Tkachuck (gestopt).  Ik sprak oovendien met mijn Amerikaanse vrinden af dat als de Blues de play-offs (zie ook de blog Deel 1 –  IJshockey voor dummies) zouden halen, ik terug zou komen.

Terug in 2012
Welnu, dat was dit jaar. De Blues deden het met een jonge ploeg verrassend goed, werden tweede in de Western Conference en begonnen in de eerste ronde van de play-offs tegen de San Jose Sharks. In maart besloot ik om naar St. Louis te gaan. Ik had de tijd, het geld en de zin. Bovendien, een mens moet ook eens wat impulsiefs doen in zijn leven.

En zo vond ik mezelf halverwege april ineens weer terug in de stad waar ik drie jaar geleden ook was, voor ijshockey, voor vrienden die ik daar maakte. Hoe het me verging? Meer in deel 3!!

Amerikaanse sportbeleving, deel 1 – IJshockey voor dummies

Deel 1 van de Amerikaanse sportbeleving-blogs op deze website. Welkom.
Wij Nederlanders hebben bepaalde vooroordelen over Amerikanen. Maar nu ik er tweemaal ben geweest en veel van het land heb gezien – oost, midden en west – kan ik zeggen dat we nog het een en ander van de USA kunnen opsteken. En zéker op het gebied van sport en sportbeleving. Laat me u meenemen in mijn herinneringen van het tripje dat ik recentelijk maakte.  Enjoy.

Ik was in april een weekje in St. Louis om wat Amerikaanse vrienden op te zoeken en om (weer eens, in 2009 was ik er ook) de Amerikaanse sportbeleving te zien, vooral die van mijn favoriete ijshockeyploeg St. Louis Blues.
Voordat ik daarover ga vertellen in deze blogjes, eerst even het volgende…(voor wie er anders geen snars van begrijpt).

Deel 1: IJshockey voor dummies.

Zoals het basketbal de NBA heeft, heeft het ijshockey de NHL. In deze National Hockey League spelen dertig teams, uit Canada en de Verenigde Staten. De competitie is verdeeld in twee divisies: Western Conference en Eastern Conference. Daarbinnen is geografisch gezien een divisie-indeling gemaakt, waarbij je vaker tegen divisierivalen speelt dan tegen andere teams. Dit om reizen buiten je eigen tijdzones wat te verminderen. Toch speelt elke ploeg minimaal eenmaal per seizoen tegen een elk van de andere 29 ploegen.

Western Conference
Central division: St. Louis Blues – Detroit Red Wings – Chicago Blackhawks – Nashville Predators – Columbus Blue Jackets.
Northwest division: Vancouver Canucks – Minnesota Wild – Edmonton Oilers – Calgary Flames – Colorado Avalanche
Pacific division: Los Angeles Kings – San Jose Sharks – Phoenix Coyotes – Dallas Stars – Anaheim Ducks

Eastern Conference
Northeast division: Boston Bruins – Buffalo Sabres – Toronto Maple Leafs – Ottawa Senators – Montreal Canadiens
Atlantic division: New York Rangers – New York Islanders – Pittsburgh Penguins – Philadelphia Flyers – New Jersey Devils
Southwest division: Washinton Capitals – Tampa Bay Lightning – Florida Panthers – Carolina Hurricanes – Winnipeg Jets

Uit beide conferences plaatsen de beste acht teams zich voor de playoffs om de Stanley Cup. Dat gaat zo: 1 vs 8, 2 vs 7, 3 vs 6 en 4 vs 5. Alle ‘matchups’ worden beslecht in een best-of-7-serie. Zodoende komt er uiteindelijk uit beide conferences een winnaar en die twee teams spelen tegen elkaar in de eindstrijd.
Het reguliere seizoen telt 82 wedstrijden (!!!) voor elke ploeg.

Inzoomend op de St. Louis Blues, mijn favoriete ploeg:

  • Heeft nog nooit de Stanley Cup gewonnen
  • Tot een tiental jaar geleden wel altijd vaste waarde in de playoffs, maar daar bleef het bij, ook in 2009 en 2012 in play-offs.
  • Mag wat dat betreft een subtopper genoemd worden; doet meestal leuk mee, zonder een titelfavoriet te zijn (vergelijk het maar met sc Heerenveen of FC Groningen in de eredivisie van het voetbal)
  • Speelt in het Scottrade Center, staat bekend als een van de luidste en meest sfeervolle arena’s in het ijshockey
  • Fans van St. Louis Blues staan bekend om hun ‘hockey knowledge ‘- geen bioscooppubliek of opportunisten. Stevige fanbase. Vergelijkbaar met een volksclub in het voetbal.
  • Blues logo – de muzieknoot – heeft uiteraard historische waarde. Niet voor niks is St. Louis een stad die bekend staat om haar jazz- en bluesmuziek.

    Zo. U weet wat ins en outs van ijshockey in Noord-Amerika en u weet wat ins en outs over de St. Louis Blues. Maar waarom ik daar fan van ben??? Dat leest u in deel 2 – > Hierrrrrrrr. Enjoy!

DeSportjournalist.nl is back in business!

Goedemiddag. Want dat is het.
Ben weer terug in actie na een paar weekjes vrije tijd, met onder meer een reisje naar Amerika en naar Zweden. Dus vanaf nu, zal ik je weer ‘lastig vallen’ met blogjes!

Er is immers genoeg om over te praten, genoeg om te zien en te beleven in de sportwereld anno nu. Hier in Nederland, maar ook verderop in de wereld. Zo zal ik een paar blogjes maken over mijn avonturen in de Verenigde Staten, alwaar ik een weekje Amerikaanse sportbeleving heb ‘gedaan’. En daar is veel over te vertellen, kan ik je melden! En laat ik daar maar een drie- of vierluik van maken.

Daarnaast zal ik ook even ingaan op de play-offs in het voetbal en allerlei andere zaken die nu spelen in de sportwereld.

Ik ga aan de slag.
Tot later, de blogs zullen binnen niet al te lange tijd verschijnen!

%d bloggers liken dit: